Category:

Destinacione

Këtu do mund të gjeni destinacionet më të preferuara tuaja nga e gjithë Shqipëria

Stebleva – një bukuri e rrallë mes pyjeve të Librazhdit

by admin 6 Gusht, 2019

written by admin

Nga Vilma Disha

Dikur e lënë në harresë, sot një perlë e paprekur e turizmit malor dhe natyrës piktoreske. Stebleva është një teatër natyror, një gërshetim i mahnitshëm i lëndinave, pyjeve, kodrinave, maleve dhe lumenjve. “Maja e Zezë” e cila ndodhet në lartësinë 2225 m mbi nivelin e detit, është maja më e lartë në këtë zonë. I dyti renditet mali i “Raducit”, me një lartësi 2084 m, i cili shtrihet në lindje të Steblevës. Stebleva përshkohet nga përrenj dhe kroje të shumtë, të cilët pasi grupohen, formojnë lumin që në gjuhën e popullit quhet “ Zalli i Steblevës”. Pasi përshkon rrugën Borovë – Sebisht – Okshtun, në Gjoricë të Dibrës, ky lumë bashkohet me Drinin e Zi. Krahas bukurisë, florës dhe faunës së pasur, ky lumë karakterizohet edhe nga cilësia parësore e peshkut që rritet në këto ujra, “trofta me pika të kuqe”. Jo më pak kureshtje, zgjon dëshira për të vizituar liqenin karstik të malit të Draganit. Shkëmbinjtë monumentalë që e karakterizojnë, të gdhendur nga vetë natyra ndër shekuj, krijojnë një peisazh natyror vërtet miklues.

Të mahnitshme janë pllajat dhe lëndinat e Visharicës, malit të Kallkanit e Mllacit, të cilat përbëjnë një nga pjesët më tërheqëse të Steblevës, të përshtatshme për aktivitetet sportive gjatë muajve të verës dhe pistat natyrore për ski, gjatë sezonit të dimrit. Në vitet para 90-ës, kjo zonë është shfrytëzuar për të mirat materiale që dispononte, kryesisht lëndën drusore, blegtorinë dhe bimët mjekësore. Për afro pesë dekada, kjo zonë është lënë në mëshirë të fatit. Me ardhjen e demokracisë, kushtet e vështira ekonomike si pasojë e mungesës së investimeve, detyruan shumë banorë të Steblevës, të shpërnguleshin në drejtim të zonave të banuara. U deshën njëzet vjet, që natyra e mrekullueshme e Steblevës, të rikthehej në vëmendjen e banorëve që dikur u larguan prej saj, për të mirat që vetëm ajo mund t’u ofronte. Natyra e bukur dhe e larmishme e Steblevës ka zgjuar edhe interesin e shtetit dhe politikës Shqiptare, të cilët kanë tërhequr vëmendjen për investime të mëtejshme në këto zona. Mundësitë e investimeve në këtë krahinë, janë më të larta me shpalljen e masivit “Studën – Kallkan – Jabllanicë – Kodra e Borovës – Dragan”, që është shpallur zonë e mbrojtur. Një tjetër investim mjaft i rëndësishëm dhe më përparësi turistiko – ekonomike për zonën e Steblevës, është kalimi i rrugës që bën pjesë në Unazën Verilindore të Shqipërisë. Përfundimi i rrugës Tiranë- Elbasan, do të përgjysmojë largësinë e Steblevës me kryeqytetin deri në 75 km. Një distancë e tillë, padyshim që i jep prioritet turizmit në krahasim me zona të tjera të Shqipërisë. Gjithashtu përpjekje serioze, janë bërë për të realizuar hapjen e pikës kufitare të “Llakaicës”, me shtetin Maqedonas. Kjo pikë kufitare njihet ndryshe si “Fusha e 30-tës”, vendi me pikë piramidën nr.30, të kufirit shtetëror me Maqedoninë. Hapja e kësaj pike kufitare e bën Steblevën një zonë malore turistike, vetëm 30 min larg nga Struga. Tjetër përparësi për “Zallin e Steblevës”, janë projektet qeveritare, të cilat synojnë ngritjen e disa hidrocentraleve. Akoma më tepër rëndësi ky lumë, merr me ndërtimin e rrugës së re në drejtim të rrjedhës së tij. Stebleva ka qenë dhe mbetet një zonë arsimdashëse. Falë intelektit, banorët e Steblevës , ditën të integrohen shumë shpejt në jetën sociale dhe atë ekonomike të vendit. Stebleva, kjo perlë e paprekur e turizmit malor, shumë kohë larg vëmendjes dhe shumë pranë investimeve të munguara.

Parku Kombëtar “Shebenik-Jabllanicë”, turizëm natyror dhe rural

Udhëtimi për në Steblevë bëhet çdo fundjavë ose çdo ditë në varësi të kërkesave, nga pranvera deri në fund të vjeshtës . Në stinën e Dimrit ajo preferohet më rrallë, në varësi të kushteve të motit. Akomodimi bëhet në shtëpi pritëse vendase, me kushte mjaft të mira, ku janë të përfshira, Ushqimi (Mengjezi – Darka, në varësi të dëshirës), fjetja, guida nëpër malet Visharicë, Popovicë, Raduc, LLakaicë, në lumin e Bella Reka, si dhe në liqenet e saj të mrekullueshëm t Draganit dhe të Fushë-Studnës, duke ju shoqëruar guida , që njeh mirë zonën dhe historinë e saj.

Parku Kombëtar Shebenik- Jabllanicë ndodhet në veri-lindje të Shqipërisë. Qendra e zonës është fshati Steblevë, që ndodhet vetëm 30 km nga qyteti i Librazhdit dhe shumë pranë kryeqytetit. Nga Tirana udhëtimi nuk zgjat më shumë se 2-3 orë, në varësi të pushimit gjatë rrugës.

Ky park mund të vizitohet brenda ditës ose mund të shijohen edhe për më gjatë bukuritë natyrore të kësaj zone, duke qëndruar në shtëpi pritëse. (Kampingjet nuk janë të këshillueshme për shkak të kafshëve të egra).

Mikpritja e banorëve të zonës është e admirueshme. Shumë prej tyre janë rikthyer në fshatin e tyre duke rindërtuar banesat e tyre, duke mirëpritur turistë dashamirës të natyrës, për të shijuar bukuritë e kësaj zone.

Është një terren alpin dhe i vështirë por i admirueshëm për bukurinë mahnitëse. Përveç shëtitjeve, (hiking, biking, climbing, fishing etj), duke pasur parasysh se ndodhemi në një zonë të izoluar, mund të ushtrohen edhe sporte si futboll, volejboll,etj. Ndërsa në dimër rekomandohen shëtitje në natyrë në bardhësinë e borës dhe për amatorët e skive, ski në pista natyrore. Gjithashtu mund të ndezim edhe zjarre në natyre (duke pastruar zonën nga drurët e thatë), Mund të organizohen piknikë në natyrë, birrat dhe pijet e freskëta dhe frutat mbahen të freskëta në ujrat e ftohta të zonës.

Flora dhe fauna e këtij parku është për t’u admiruar.
Pisha, ahu, e mjaft bimë e pemë të rralla karakteristike e zonave në mbi 1200 m.
Çaji i malit, kamomili, boronica janë çajra që gjenden në këtë park. Gjithashtu edhe mjaft bimë të tjera medicinale që kanë efekt kurativ.
Zona është e pasur me kafshë të egra si: ariu i murrmë, ujku, dhelpra,etj, gjithashtu mund të shihni, qukapik, lepur të egër, ketër, etj
Gjuetia bëhet vetëm me leje të posaçme.
Kuzhina tradicionale e zonës është BIO.

Mëngjesi

Vezë fshati të ziera ose omletë ose sy, djathë, gjalpë, reçel ftoi, mollë, kumbulle, qumësht, buke fshati e thekur, çaj mali, çaj boronice, çaj kamomili i mbledhur në lartësitë e maleve. (shërbehet në natyrë).

Dreka

E organizuar në formën e piknikut

Lakror misri me hithra, lëpjeta, presh, qepë {sipas dëshirës) i pjekur me sac

Mish qingji ose viçi i pjekur

Molle dhe patate të pjekura.

Darka

Sallatë sipas stinës, gjizë me vaj ulliri, bukë misri, gruri e thekur.

Patate të skuqura ose furrë me mish pule ose qengji.

Pilaf ose Gjellë tradicionale sipas traditës, si mish me patate ose me perime, kërpudha .

P.s: (menuja ofrohet në bazë të dëshirës së vizitorëve).

Shtëpia pritëse – Liman Nura

(Niti) 00355 67 25 35 346

(Ana) 00355 69 21 38 525

10 euro/nata – fjetje + mëngjes

30 euro/nata – full board

Këshillë:

Ju këshillojmë që për një udhëtim të tillë duhet të merrni veshje sportive dhe atlete , kapele në sezon vere, duke pasur parasysh që e gjithë guida bëhet në zone të vështirë malore dhe duke mos harruar edhe një xhaketë ose diçka tjetër për në darkë pasi është më fresk.

6 Gusht, 2019 0 comments

Kulinari Lajme

Projekti agroturistik “Rruga e Verës dhe e Ullirit” në Shqipërinë e Mesme

by admin 6 Gusht, 2019

written by admin

Projekti agroturistik

Sot në Koridorin e Pallatit të Kulturës dhe në ambientet e Ministrisë së Bujqësisë u shpalos projekti Agroturistik “Rruga e Verës dhe e Ullirit” në Shqipërinë e Mesme, një projekt i Agjencisë Rajonale për Zhvillim (AZHR2) dhe mbështetur nga Ministria e Turizmit me pjesëmarrje të bashkive Tiranë, Shijak, Kavajë, Dibër e Vorë. Shqipëria e Mesme, kjo zonë e begatë kulturash bujqësore po kthehet me shpejtësi në një zonë të mirëfilltë agroturizmi, në gjirin e së cilës po rriten ferma, kantina, restorante e biznese të tjera me natyrë agroturistike që kanë krijuar një produkt të pastër turistik, siç është projekti “Rruga e Verës dhe e Ullirit”. Vizitorë të shumtë patën mundësi të shijojnë apo siç thuhet në gjuhën turistike “të degustojnë” shijet e veçanta të verërave shqiptare të Kantinave Belba Kavajë,Kantina Kokomani në Eminas, Shijak, Herta Maminas, Duka, Vila Shehi, Kantina Dervishi, “Gjergj Kastrioti” etj., si dhe të shijojnë janin e ullirit të shumë kompanive që kanë shtrirë tashmë aktivitetin e tyre në këtë zonë.

Por nuk ishte vetëm kaq. Për t`i shtuar më shumë bukuri këtij aktiviteti turistik, stendave të verërave e vajit të ullirit, i ishin shtuar edhe shumë prodhues lokalë të zonave të Veriut, kryesisht të Dibrës, me produktet e tyre artizanale të prodhimeve të qeramikës, leshit, punimeve të argjendit e bakrit etj. Përveç kësaj në hyrje të aktivitetit, ishte organizuar një sfilatë mode e titulluar “Takim Brezash” me veshje popullore shqiptare, që erdhën nga atelieja e mirënjohur “Tradita Popullore Edlira”, veshje që paraqisnin kryesisht kostumet qytetare dhe aristokrate të krahinave të ndryshme të Shqipërisë. Këto veshje ishin ideuar nga djem e vajza të gjimnazeve të Tiranës, frymëzuar nga motivet e kostumeve popullore shqiptare.

“Rruga e Verës” është një projekt i ideuar nga AZHR2, i cili nisi pak kohë më parë e që po zhvillohet sot duke evidentuar kantina cilësore dhe prodhues të vajit të ullirit ekstra të virgjër, dhe rrënjë ulliri mijëravjeçare, si destinacione të vizitueshme për turistët. Shumë prej kantinave dhe fermave të përfshira në këtë projekt janë tashmë pjesë e këtyre tureve, diku të shkëputura e individuale e diku të organizuara nga agjencitë turistike. Rritja e interesit të turistëve, sidomos atyre të huaj, do t`i japë një hov të madh zhvillimit të kësaj zone të Shqipërisë duke e bërë një zonë me tipare krejtësisht të veçanta turistike për shkak të vlerave të shumta natyrore, pastërtisë së produkteve me natyrë bio-organike, shijes së veçantë, shpesh të çertifikuar të produkteve dhe lehtësisë me të cilën mund të vizitohet secili prej subjekteve të këtij turi.

Një galeri të fotove të aktivitetit mund ta ndiqni këtu.

https://www.facebook.com/pg/travel.magazine.albania/photos/?tab=album&album_id=727519100773333

Më poshtë mund të ndiqni edhe linkun për artikullin e shkruar nga gazetarja Rezarta Delisula për turin që u ndërmor në njohje të subjekteve që do të krijonin projektin “Rruga e Verës”

http://agroweb.org/archive/?id=10&l=1515

6 Gusht, 2019 0 comments

Kulinari Lajme

Projekti 100 fshatrat – më në fund, sytë tek turizmi rural dhe agroturizmi

by admin 6 Gusht, 2019

written by admin

PROJEKTI PËR ZHVILLIMIN E AGROTURIZMIT

Lajme të mira për turizmin në Shqipëri por sidomos lajme të mira për zonat rurale, që janë aktualisht edhe pjesa më e pazhvilluar e vendit, megjithëse mbartin një potencial të fuqishëm për zhvillimin e agroturizmit. Më në fund qeveria shqiptare po i kthen sytë nga fshatrat, jo duke i parë thjesht si zona që duhen zhvilluar për të rritur mirëqenien por si qendra të ardhshme agroturistike.

Kryeministri Edi Rama ftoi në një takim fermerë dhe biznese agroturistike nga e gjithë Shqipëria, për t`i njohur me projektin “100 fshatrat”. Emra të njohur të biznesit turistik si Farma Sotira në Leskovik, Diella dhe Noshi në Vain, Nano Resort Dhe Uka Farm në Tiranë, Rapsodia në Shëngjin, Kantina “Kallmeti” në Zadrimë etj., ishin të pranishëm, mes të ftuarve të tjerë dhe ekipeve të ministrive.

Jo pa qëllim ky projekt i rëndësishëm u shpall pikërisht në Fishtë, tek Mrizi i Zanave, aty ka lindur dhe është zhvilluar modeli më i suksesshëm i agroturizmit në Shqipëri.

Kryeministri Rama e ka përgëzuar personalisht Altin Prengën, si një pionier të zhvillimit të kesaj dege të veçantë e shumë të rëndësishme të ekonomisë për Shqipërinë, një vend me natyrë zhvillimi që anon krejtësisht nga bujqësia, duke e quajtur “Mrizin” ekselencën e agroturizmit shqiptar.

Projekti 100 fshatrat - më në fund, sytë tek turizmi rural dhe agroturizmi

Për fat të mirë, zhvillimi rural i vendit ka marrë një vëmendje të gjerë të qeverisë në këto vitet e fundit.

Programi më ri i qeverisë “100 fshatrat” synon të krijojë për herë të parë modelin e suksesit në zhvillimin e integruar rural të vendit, sipas standardeve më të mira evropiane.

Ministria e Bujqësisë, ajo e Turizmit dhe e Mjedisit, Infrastrukturës dhe Energjisë, dhe e Kulturës dhe kanë hartuar në bashkëpunim me kryetarët e bashkive dhe Agjencitë e Zhvillimit të Rajoneve një hartë me 100 fshatra në gjithë Shqipërinë, që do të transformohen në 100 modelet e para të zhvillimit të fshatit, “të së nesërmes”, pra të fshatit që ofron jo vetëm shërbime publike të përmirësuara nga pikëpamja urbane, por edhe mirëqenie ekonomike dhe ofertë turistike.

Përmes këtij programi ambicioz, qeveria synon të mbështesë banorët e këtyre zonave të ndërtojnë ekonomi të tjera. Aty ku ka një monument kulture, ministria e Kulturës do të bëjë restaurime të monumenteve jo vetëm për hir të restaurimeve, por për ta lidhur këtë me elemente të tjerë, që e kthejnë në vlerë ekonomike, pra për ta bërë këtë fshat një atraksion turistik.

Por, për ta kthyer në një atraksion të mirëfilltë zhvillimi, ministria e Infrastrukturës do të ndërhyjë me investime jo vetëm në ndërtimin e rrugëve, por edhe në rehabilitimin e shërbimeve publike si ujësjellësi, kanalizimet, furnizimi me energji.

Ndërsa ministria e Turizmit dhe ajo e Mjedisit është në këtë grup për të marrë përsipër të gjitha çështjet mjedisore dhe për të mbështetur strukturat akomoduese dhe ato turistike të këtyre fshatrave.

Nga ana e saj, ministria e Bujqësisë ka në plan mbështetjen e produkteve tipike dhe ngritjen e inkubatorëve për produktet tipike tradicionale të zonës, që përbëjnë vlerën unike të fshatit shqiptar.

Objektiv i këtij programi është që në krye të 4 viteve të krijojë në çdo bashki të Shqipërisë, një deri në dy fshatra të cilët plotësojnë të gjitha standardet e infrastrukturës, por edhe që sigurojnë mirëqenie të kënaqshme për fermerët.

“100 fshatrat” vendos standardin dhe bazën që shërben si model suksesi për t`u shtrirë në të gjithë vendin.

Programi nuk përzgjedh fshatrat me më shumë nevojë, por ato me më shumë potencial dhe që në gjithë këto vite, ndonëse s’ka pasur kujdes të posaçëm, ia kanë dalë të ndërtojnë restorante apo bujtina, kanë arritur të tërheqin turistët apo të nxjerrin një prodhim të tyrin tradicional, verë, raki apo reçelra cilësorë që janë mjaft të kërkuar nga tregu vendas dhe ai i huaj.

Travel Magazine ka botuar vazhdimisht artikuj nxitës e informues mbi potencialet e fuqishme të turizmit rural, lokal, agroturizmit dhe turizmit të përvojave, si rrugët e vetme që do të nxjerrin nga skamja e thellë zonat rurale të Shqipërisë. Shpresojmë që ku projekt të mos mbetet në letër apo të zvarritet nëpër zyrat dhe pengesat e burokracisë por t`i japë fshatrave të bukur shqiptarë mundësinë që meritojnë, për të qenë qendra të vizituara turistike.

6 Gusht, 2019 0 comments

Ballkani Destinacione

Prishtina – lindja e vështirë e një qyteti perëndimor

by admin 6 Gusht, 2019

written by admin

Nga Irhan Jubica

Mes xhamive dhe klubeve të natës, mes rrugëve të shtrembra dhe ndërtesave qeveritare me xhama, mes lapidarëve të luftës dhe fotografive të të pagjeturve, mes shërbimit të kulturuar dhe lypësave, mes dëshirës për bashkim me tokën amë dhe asaj për identitet të vetin, Prishtina është sot kryeqyteti më i ri në botë që pavarësisht të gjithash, aspiron drejt të ardhmes që të gjithë ne e quajmë … europiane…

Prishtina është kryeqyteti dhe qyteti më i madh i Republikës së Kosovës. Qyteti është bashki dhe kryeqendër e Qarkut me të njëjtin emër. Bashkia e Prishtinës ka një popullsi prej 198.214 banorësh sipas regjistrimit të popullsisë së vitit 2011. Prishtina përfshin gjithashtu edhe 48 fshatra. Përpos shqiptarëve që janë shumicë si kudo në Kosovë, në Prishtinë jetojnë edhe disa komunitete tjera siç janë: serbët, turqit, boshnjakët, romët, ashkalinjtë etj.

Pak histori
Ende nuk ka një shpjegim për prejardhjen e emrit Prishtinë. Ekzistojnë disa hipoteza, por jopërfundimtare për këtë çështje. Disave u pëlqen të mbështeten në burimin ilir të fjalës, apo në atë latin (pristinume – e dikurshme).
Për herë të parë, emri Prishtinë përmendet në mesjetë, por gjurmët e vendbanimeve arkeologjike shtrihen që nga neoliti. Në afërsi të Prishtinës ka qenë një nga vendbanimet më të rëndësishme në rajon, Ulpiana, e ngritur në themelet e vendbanimit ilir, e cila pas një tërmeti katastrofë që goditi Dardaninë, u ngrit në një nga qendrat më të mëdha bizantine në mesjetën e hershme, me emrin “Justiniana seconda”.
Afër Prishtinës u zhvillua beteja e Fushë-Kosovës (qershor 1389), ku popullsia shqiptare luftoi përkrah popujve të tjerë ballkanas, kundër pushtuesve osmanë.
Më 1812, diplomati francez Anton Bas, shkruante se në Prishtinë mbahen dy panaire vjetore në të cilat marrin pjesë tregtarët nga Bosnja, Selaniku, Endrenja, Shkodra etj., që sillnin prodhime nga Smirna dhe Alepi, nga Venediku dhe qytetet gjermane. E më vonë, baroni Gamer, thotë se Prishtina është qyteti më i madh që nga Sarajeva deri në Selanik, me afro 12 mijë banorë.
Në vitet e Luftës së Dytë Botërore Prishtina me rreth 16.000 banorë u përfshi në zonën e pushtuar nga italianet, si qendër e prefekturës me të njëjtin emër.
Bërthama e vjetër e qytetit me Bezistanin, Xhaminë e Llokacit, Kishën katolike, Sinagonën dhe Carshinë e vjetër, u shkatërrua përfundimisht nën pushtetin komunist jugosllav. Në vitin 1947 Prishtina u caktua si qendër administrative e politike e Qarkut Autonom të Kosovës dhe e Rrafshit të Dukagjinit.
Më 1968 dhe 1981, Prishtina u bë vatra kryesore e demonstratave të shqiptarëve.

Gjeografia dhe klima
Zona e Prishtinës shtrihet në luginat e lumenjve të vegjël Prishtevkë e Vellushë në një lartësi nga 585 deri në 670 m mbi nivelin e detit, ndërsa vetë qyteti është rreth 652 m mbi nivelin e detit. Sipërfaqja e Prishtinës është rreth 854 km2, ndërsa koordinatat gjeografike të qytetit janë: 42° 40′ 0″ Veri dhe 21° 10′ 0″ Lindje. Në lindje lartësohen kodrat e Gërmisë, ndërsa përballë hapet panorama e Fushës së rrafshët të Kosovës. Ky pozicion bën që në qytet të mbizotërojë klima kontinentale me një temperaturë vjetore mesatare prej 10,4 °C dhe me rreshje vjetore mesatare prej 600 mm. Në korrik temperatura mesatare vjetore është rreth 30 °C, ndërsa në janar rreth -0,6 °C.
Largësia nga Prishtina: Shkupi 86 km, Tirana 330 km, Beograd 360 km, Podgorica 298 km.

Turizmi
Edhe pse në Bashkinë e Prishtinës ushtrojnë aktivitet rreth 800 restorante dhe hotele, Prishtina është një nga kryeqytetet e pakta në botë, e ndoshta i vetmi në Europë, që nuk ka një zyrë të informacionit turistik. Kjo mungesë dëshmon shqetësimin e specialitëve të paktë të turizmit, të cilët vlerësojnë se turizmi ëshë një zë inekzistent në politikat, por edhe në ndarjet buxhetore të qeverisë së Kosovës.
Në vitin 2012, me ndihmën e BE, në fshatin Keqekollë u hap Zona Turistike e Prishtinës, e cila ofron shtëpi mikpritëse, ushqim tradicional, kalërim me kuaj si dhe oferta të tjera tradicionale e turistike.

Çfarë mund të vizitoni

Objekti i Sahat Kullës është një nga monumentet e pakta që i kanë mbetur pjesës së Çarshisë së Vjetër të Prishtinës. Objekte të tjera me shumë interes janë gjithashtu: Muzeu i Kosovës, Muzeu etnologjik, pjesa e vjetër e qytetit me Xhaminë e Mbretit, Xhamia e Çarshisë, shtatorja e Nënë Terezës, Varri i presidentit të ndjerë Ibrahim Rugova, monumenti “Newborn”, galeria muze e artistit të njohur kosovar Agim Çavdërbasha, lokaliteti arkeologjik i Ulpianës, Manastiri i Graçanicës, Tyrbja e Sulltan Muratit II, Gazimestani, Parku Kombëtar i Gërmisë, Liqeni i Badovcit etj.
Muzeu i Kosovës
Muzeu i Kosovës përfshin një koleksion prej më shumë se 50 mijë eksponate të profileve të ndryshme; nga arkeologjia, teknologjia, historia, natyra, ento-kultura, folklori, trashëgimisa etj, që nga periudha e neolitit, 6 mijë vjet para erës së re, deri në ditët e sotme, mbas shpalljes së pavarësisë së Kosovës.
Galeria e Arteve
Galeria e Arteve e Kosovës u formua në vitin 1979 si një institucion kulturor për prezantimin e artit pamor dhe ruajtjen e mbledhjen e veprave më me vlerë.
Gjatë këtyre viteve të veprimtarisë, ky institucion ka organizuar 500 ekspozita në vend dhe jashtë, të cilat janë përcjellur me shumë botime, dhe blerjen e afro 1000 punimeve artistike nga të cilat është formuar një fond i pasur i Galerisë.
Vetëm pas luftës së fundit janë organizuar rreth 250 ekspozita kolektive e individuale.
Monumenti i heroit kombëtar Zahir Pajaziti
Shtatorja e parë e vendosur në Prishtinë dhe në krejt Kosovën është ajo e komandantit Zahir Pajaziti, e vendosur nga bashkëluftëtarët e tij të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Ajo ndodhet në sheshin me të njëjtin emër, i cili po mbaron së rikonstruktuari.
Monumenti i Skënderbeut
Ky monument kushtuar heroit kombëtar Gjergj Kastrioti – Skënderbeut gjendet në qendrën administrative të qytetit dhe është sjellë nga Shqipëria, në krye të sheshit më të madh të Prishtinës, “Nënë Tereza”.
Universiteti “Hasan Prishtina”, krenari e Kosovës
Një nga krenaritë e Kosovës është Universiteti “Hasan Prishtina” i kryeqytetit, i themeluar më 18 nëntor 1969. Themelimi i Universitetit të Prishtinës ishte ngjarje historike për popullin e Kosovës, si edhe për mbarë kombin shqiptar. Kuvendi themelues i Universitetit të Prishtinës u mbajt më 13 shkurt 1970, kurse dy ditë më vonë, më 15 shkurt 1970, u mbajt edhe mbledhja solemne e Kuvendit dhe pikërisht kjo datë u shpall Dita e Universitetit të Prishtinës. Në përbërje të Universitetit të Prishtinës të posathemeluar ishin këto fakultete me seli në Prishtinë: Fakulteti Filozofik, Fakulteti Juridiko-Ekonomik, Fakulteti Teknik dhe Fakulteti i Mjekësisë.
Aktualisht Universiteti i Prishtinës ka 17 fakultete, nga të cilat 14 janë fakultete akademike, ndërsa 3 janë fakultete të shkencave të aplikuara. Ndërkaq, me hyrjen në fuqi të Statutit të Universitetit, më 9 korrik 2004, të drejtat dhe përgjegjësitë e studentëve dhe të personelit të Fakultetit të Mësuesisë dhe të shkollave të larta pedagogjike u bartën në Fakultetin e Edukimit.

23.000 libra të djegur nga serbët –Komuna e Prishtinës ka 17 biblioteka publike. Biblioteka kryesore e qytetit ka përafërsisht 58.475 tituj librash dhe 16 degë: Pallatin e Rinisë, Bibliotekën Përkujtimore të shkrimtarit Hivzi Sylejmani, bibliotekën e “Përrallave”, si dhe në lagjet: Llukar, Koliq, Hajvalia, Llaplleselë, Graçanicë, Çagllavicë, Slivovë dhe Viti të Marecit me 108.541 tituj, në total 167.016 tituj. Gjatë masave të dhunshme serbe të viteve 1990-1999 dhe luftës, “Dora e zezë” dogji bibliotekën në Hade, shkatërroi disa tituj librash në bibliotekën e Obiliqit, dhe dogji bibliotekën në Koliq dhe Viti të Marecit. Numri i librave të djegur është rreth 23.000.
Sporti
Si në krejt Kosovën, edhe në Prishtinë, basketbolli është një ndër sportet më popullore, ku kryeqyteti përfaqësohet nga dy skuadra. Futbolli prishtinas ka një traditë të gjatë sportive me skuadrën që mban emrin e qytetit KF Prishtina. Taekwondoja është gjithashtu sport i zhvilluar në qytetin e Prishtinës, ku dallohen Taekwondo Prishtina dhe Akademia e Arteve Marciale Prishtina.

Aeroporti Ndërkombëtar “Adem Jashari”
Pas luftës së vitit 1999, aeroporti i Prishtinës “Adem Jashari” është vendkalimi kufitar më i frekuentuar në Kosovë. Më 15 qershor 2010, Këshilli Ndërkombëtar i Aeroporteve (ACI) i dha këtij aeroporti çmimin “Aeroporti më i mirë 2010’ për aeroportet me mbi një milion udhëtarë për vit. ACI vlerësoi rritjen mbresëlënëse prej 300 % në trafikun e pasagjerëve gjatë viteve të fundit, investimin e madh në objekte, rrjetin e zgjeruar në mënyrë të shpejtë, dhe ndërtimin intensiv të kapaciteteve dhe trajnimin e personelit të aeroportit.

6 Gusht, 2019 0 comments

Ballkani

Çairi – një kopsht i bukur në prehër të Shkupit

by admin 6 Gusht, 2019

written by admin

NJË VËSHTRIM MBI VERIPERËNDIMIN SHQIPTAR, TË KRYEQYTETIT MAQEDONAS

Çairi që mbulon një sipërfaqe prej 3.52 km², shtrihet në Maqedoninë veri-perëndimore, apo në pjesën veri-lindore të qytetit të Shkupit.

Me ndarjen e re territoriale qytetin e Shkupit e përbëjnë 10 komuna, në mesin e të cilave është edhe komuna e Çairit. Komuna e Çairit shtrihet në fushën e Shkupit. Lartësia mbidetare e fushës së Shkupit është 245 m dhe është e rrethuar me male të larta. Nga ana jugore gjendet mali Vodno, e më tej ndërlidhen malet Karaxhica dhe Jakupica. Nga ana jug-perëndimore gjendet Mali i Thatë (Suvagora). Nga ana veriore gjendet Mali i Zi i Shkupit (Crna Gora). Në aspektin gjeografik komuna e Çairit është e vendosur në pjesën qendrore , urbane të qytetit të Shkupit. Duke u orientuar me rrjedhën e lumit Vardar, komuna e Çairit shtrihet në pjesën e majtë të lumit, e vendosur në zemrën, qendrën e fushës së Shkupit.

Pozita e përshtatshme gjeografike e vendbanimeve i mundëson komunës që të kryejë funksionet e saja kryesore në lëmenjtë si vijon:

· Administrative dhe qeveritare

· Politike dhe ekonomike

· Kulturore dhe edukative

Çairi, me pozitën e tij të përshtatshme në fushën e Shkupit, nuk ka sipërfaqe të mjaftueshme për zgjerim territorial. Si qendër kryesore dhe e vetme, në aspektin e administrimit dhe menaxhimit, si qendër politike, ekonomike dhe kulturore në Shkup, është në një zhvillim dinamik dhe të vazhdueshëm, si në aspektin ekonomik ashtu edhe demografik.

Klima

Fusha e Shkupit, ku edhe shtrihet komuna e Çairit, në të katër anët është e rrethuar me male të larta, ka klimë mesdhetare-kontinentale për shkak të ndikimit të detit Egje nëpërmjet grykës së Vardarit, nga njëra anë, dhe depërtimit të klimës kontinentale, nëpërmjet fushës së Moravës nga Veriu, nga ana tjetër. Kjo do të thotë se mbizotëron mot me verë të gjatë dhe të nxehtë me sasi të vogla të reshjeve të shiut ndërsa dimrat janë të ftohtë dhe të gjatë me reshje të bollshme të borës. Megjithatë, temperatura mesatare vjetore është 14.5 ¢ªC. Lëvizja ekstreme e temperaturës është 68 ¢ªC ndërsa lëvizja mesatare është 23 ¢ªC. Gjatë vitit ka shumë ditë me diell që e bëjnë vendin të përshtatshëm për jetesë.

Klima në komunën e Çairit dhe në fushën e Shkupit, ku edhe shtrihet Komuna, është e kushtëzuar nga faktorë të ndryshëm : gjeografik, solar, qarkullues dhe antropogjenë. Nga njëra anë kemi klimën, që formohet në vendet fushore, e nga ana tjetër, kemi ndikimin e mjedisit urban (ndërtesat, asfalti , emisioni i materieve ndotëse etj) . E gjithë kjo ka ndikim në mikroklimën e cila manifestohet me :

paraqitjen e ishujve termikë (të reve) mbi qytetin të cilat ndikojnë që qyteti të jetë më i ngrohtë dhe më i thatë, në krahasim me rrethinën

regjim të posaçëm në qarkullimin dhe rrymimin e ajrit

Shpeshherë në pjesën lindore dhe në pjesët më të ulëta të qytetit paraqiten mjegulla, intensiteti i të cilave është më i lartë në orët e mëngjesit.

Sipas kronistëve osmanë, Sulltan Murati II shumicën e kohës së dimrit e kalonte në Shkup, në rajonin e sotëm të komunës së Çairit për shkak të klimës së përshtatshme që e kishte Shkupi në krahasim me Edrenen Ndërsa, për vendndodhjen në Shkup të garnizonit qendror në Ballkan të ushtrisë osmane, ishte caktuar që ajo të vendoset në fushën e sotme te Tophanes, në të cilën njëkohësisht u vendos edhe artileria e rëndë ku edhe riparoheshin topat, të cilat shfrytëzoheshin për ekspedita kundër Shqipërisë. Prej asaj kohe ky vendbanim u quajt Fusha e Topave ( Tophane ). Pikërisht në këtë vendbanim kronistët osmanë pohojnë se u nënshkrua marrëveshja e njohur ndërmjet Sulltan Mehmetit të II dhe Skënderbeut,më 27 prill 1463.

Në territorin e sotëm të Çairit, me vendosjen e pushtetit osman u ndërtuan edhe xhamitë e para siç janë ajo e sulltan Muratit; Mustafë Pashës; Allaxhës etj, por edhe objekte tjera të tipit oriental.

Sipas të dhënave që na jep udhëpërshkruesi Evlia Çelebia, me rastin e vizitës së tij Shkupit, në vitin 1637, ai do të pohojë se në Shkup në atë kohë kishte 70 lagje dhe se këtu fliteshin dy gjuhë: gjuha shqipe dhe ajo rumune (greke). Ndërsa qyteti ishte i ndarë në dy pjesë dhe atë, pjesa e majtë ishte e ndërtuar dhe funksionale, kurse pjesa e djathtë ishte e pa urbanizuar dhe jo funksionale.

Në pjesën e parë të shekullit XIX, Hevzi Pasha në lagjen e Çairit do të ndërtojë edhe saraje të bukura. Këta saraje shërbyen edhe për punët administrative për tërë sanxhakun e Shkupit, në kuadër të të cilit në atë kohë kishte 14 kaza ( Shkupi, Kaçaniku, Tetova , Kërçova, Dibra, Qustendilli, Ellniku, Strumica, Radovishi, Shtipi, Kratova, Kumanova, Kriva Pallanka dhe Koçani) .

Shkupi pas ardhjes së osmanlinjve u kthye në një qendër zejtare dhe tregtare në Ballkan. Territori i Çairit luante rolin kyç në zhvillimin e mëtejshëm të këtij qyteti në të gjitha aspektet ekonomike dhe kulturore , sepse ky territor përfshinte bezistenin, disa hane dhe ndërtesa të tjera për zhvillimin e tregtisë dhe zejtarisë.

1.1 Emri i Komunës

Lidhur me etimologjinë e emrit Çair ekzistojnë pohime të ndryshme. Prej tyre duhet veçuar dy :

Sipas njërit, emri Çair rrjedh prej fjalës turke që do të thotë livadh i rrethuar me dru kurse sipas tjetrit, emri Çair rrjedh nga emri i një banori të këtij lokaliteti, të quajtur Kadin Çair, i cili përmendet në një dokument të viteve 1549/50, si trashëgimtar i vakëfnamesë së imamit Musllihudin all-Madin.

Objektet fetare dhe kulturore

Komuna e Çairit, si pjesë më e vjetër e qytetit në Shkupit, disponon një numër të madh të objekteve dhe monumenteve fetare që dëshmojnë për lashtësinë dhe historinë e Komunës.

Xhamitë:

Sulltan Murat – 1436,Allaxha, Haxhi Ballaban Murat Pasha Isa BegKebir Mehmed ÇelebiGazi Isa BegMustaf Pasha Haxhi Jonuz, Jahja Pasha etj.

Teqetë dhe Tyrbet

Bejhan Sultan, Allaxha Mustaf Pasha Jahja Pasha Hatunxhikllar Kullat Saat Kulla – 1566.

Kishat Sveti Gjogji

Numri i përgjithshëm i popullsisë në kuadër të komunës së Çairit, sipas regjistrimit të vitit 2002, është 64.773 banorë apo 3.2 % të popullatës së përgjithshme në RM. Duke marrë parasysh se territori i Komunës është 3.52 km² del se Komuna ka një dendësi shumë të madhe të popullatës (ndoshta më të madhe në Evropë) gjegjësisht 18.400 banorë në një kilometër katrorë.

Struktura e popullsisë sipas përkatësisë nacionale


Nacionaliteti	Numri	Përqindja
Shqiptarë	36 921	57 %
Maqedonas	15 628	24,13 %
Turq	4 500	6,95 %
Romë	3 083	4,76 %
Boshnjakë	2 950	4,55 %
Serbë	621	0,96 %
Vllehë	78	0,12 %
Të Tjerë	992	1,53 %
Gjithsej	64 773	100 %

Kjo është pasqyra më e mirë e Çairit tonë nën harmoninë e studentëve nga katër universitete , prej të cilave dy në kufij të saj ai “Kiril dhe Metodij” dhe UEJL-se e nga ana tjetër Brenda teritorit të sajë USHT dhe Universiteti Ballkanik . Studentët e këtyre universiteteve shënojnë pasurinë dhe gjallërinë e Shkupit në përgjithësi e të Çairit në veçanti.

6 Gusht, 2019 0 comments

Destinacione Shqiptare Stories

Dardha turistike – një mikpritje e përhershme

by admin 6 Gusht, 2019

written by admin

Flora Xhemani Baba

Udhëtimi

Jemi në vjeshtën e vonë dhe rrugët e Tiranës janë mbushur me gjethet e fundit të blireve, rrepeve e gështenjave të egra, që kërcasin nëpër këmbët e kalimtarëve, apo që i merr shiu i këtij fundnëntori, si për të na kujtuar se po hyjmë zyrtarisht në stinën e dimrit. Ne vendosëm që të udhëtojmë sërish drejt Korçës, kësaj radhe për në Dardhë, një fshat shumë i njohur e karakteristik, që përveç bukurive natyrore, ofron edhe kulturë e traditë, ashtu siç në fund të fundit e ofrojnë nga pak të gjitha shatrat e Korçës.

Pasi kemi përshkuar për rreth tri orë e gjysëm itinerarin e gjatë Tiranë-Korçë, vazhdojmë, në dalje të qytetit, në drejtimin që të çon për Ersekë. Lemë pas rrugën kryesore dhe marrim në të majtë, aty ku tabela turistike shkruan e bardhë mbi kafe “Dardhë-pikë turistike”. Fshati ndodhet rreth njëzet km nga Korça dhe gjithë rruga për atje, është një gjarpërim mbi kodrina të buta, që ashpërsohen gradualisht, derisa përfundojnë në male, gjithnjë të mbushur me bimësi e pemë. Peisazhi vjeshtor

është ngjyra-njgyra, ku i gjelbër, ku i verdhë e ku i kuqërremtë, sipas ngjyrave që stina i ka dhënë bimësisë. Por surprizat më të bukura, natyra na i ka rezervuar në fshat, rrethinat e të cilit janë të gjitha të mrekullueshme e dhurojnë panorama të veçanta.

Sapo hyjmë në fshat, bashkë me ne ndalon edhe një autobus plot me udhëtarë.

Banorët, na përshëndesin miqësisht, duke ngritur dorën ose duke buzëqeshur. Edhe ne buzëqeshim vetvetiu, sepse mikpritja e tyre na krijon një ndenjë ngrohtësie. Në qendër takojmë kryeplakun e fshatit, i cili na ftoi në shtëpinë e tij. Oborri i shtëpisë së gurtë, ishte plot me lule, të të gjitha stinëve. Kur i thamë se kishim ardhur të bënim një reportazh për Dardhën, ai hyri në shtëpi e na nxori një libër të vjetër. Ishte një guidë turistike për Dardhën, botuar nga intelektualë dardharë e korçarë, në vitin 1938, nën kujdesin e Mitrush Kutelit, dhe drejtoreshës së atëhershme të Turizmit, Princeshës Maxhide Zogu. U habitëm kur pamë një guidë turistike në atë vit e në atë kohë kur mendohej se në Shqipëri kishte vetëm varfëri e luftë.

E shoqja e kryeplakut na qerasi me ëmbëlsira dhe një pije që e kishte bërë vetë. Atyre u dukej krejt normale që të qeraseshin miqtë. Gjithmonë kishin diçka gati për ta, madje edhe dhomën për fjetje. Ata e dinin se fshati ka vizitorë gjithë vitin. Madje kjo kishte ndodhur edhe para 90-ës, në vitet e diktaturës, kuptohet me njëfarë kujdesi. Vizitorët ose turistët priteshin e përcilleshin si miq ose farefis. Atëhere ishte e ndaluar të thoshe se kishe shkuar për turizëm. Por sot, banorët më në fund mund të ishin të lirë të mirëprisnin këdo që vinte për të vizituar Dardhën.

***

Si fshat turistik Dardha ka qenë i përmendur dhe i preferuar shumë kohë më parë, gjë që e vërtetojnë edhe shumë dokumente e botime të kohës. Përveçse destinacion i mirëfilltë turistik, Dardha rrezaton edhe një kulturë intelektuale e popullore që e bën atë të gëzojë traditë të pasur në vlera. Dardha si shumë fshatra të tjerë të juglindjes së Shqipërisë, ka shtëpitë se saj karakteristike të ndërtuara me pllaka guri, rrugicat me kalldrëm, portat e zbukuruara me motive artistike e oborret plot me lule. Në Dardhë dikur ndodheshin njëqind burime të kthyera në çezma të bukura, ndërtuar nga mjeshtra të ndryshëm, që udhëtarët të freskoheshin e të shuanin etjen. Akoma edhe sot disa prej këtyre burimeve ndodhen nëpër rrugët e fshatit.

Mikpritja e banorëve të Dardhës është e përmendur edhe shumë larg kufijve të saj, duke filluar që nga përshëndetja më e thjeshtë që u drejtohet të gjithëve, e deri tek gatimet e mrekullueshme të zonës, që mahnisin çdo vizitor. Të gjitha stinët janë të bukura në Dardhë, por pranvera është një festë e vërtetë pasi gjelbërimi dhe lulet që Dardha i ka me shumicë, mbulojnë rrugicat e kalldrëmta dhe muret e shtëpive të bukura. Të jetosh në Dardhë mund të konsiderohet një bekim, siç pohojnë banorët e zonës, por edhe ta vizitosh Dardhën, është një kënaqësi e vërtetë, që duhet provuar të paktën një herë në jetë.

Turistët që vijnë në Dardhë, mahniten nga rregullsia e planimetrisë së shtëpive, arkitektura interesante, pastërtia shembullore nëpër rrugët me kalldrëm, që në shumicën e kohës, janë të mbushura edhe me një shtresë bari.

Akomodimi

Në Dardhë të gjitha shtëpitë e banorëve janë të përshtatshme për akomodim, me kushte komode e mjaft të rehatshme. Nga ana tjetër, ka edhe hotele që ju ofrojnë akomodim dhe restorant gjithashtu, me kushte shumë të mira dhe çmime të përshtatshme. Struktura ekzistuese përfshin edhe ish-shtëpinë e dikurshme të pushimit, që funksiononte me fletët e famshme të kampit. Sot ajo është kthyer në hotel e restorant.

Së fundi në Dardhë janë ngritur të paktën dy komplekse të mëdha turistike me parametra modernë, që do të ofrojnë përveç cilësisë së shërbimeve, edhe një kapacitet më të madh akomodues. Njëri prej tyre ndodhet në hyrje të luginës dhe ju mund ta shikoni teksa jeni rrugës për të hyrë në Dardhë, ndërsa tjetri është në qendër të fshatit. Panorama që ju ofron nga dritaret ky kompleks qe ka marrë edhe emrin e fshatit, është e mahnitshme. Është e pamundur të vini në Dardhë dhe të mos e shikoni strukturën e bukur alpine të Hotel Alpin Dardha.

Gastronomia

Pa dyshim që karakteristikë e kuzhinës dardhare është lakrori me dy petë. Gjithashtu, ju duhet të provoni patjetër edhe pjata të tjera të amvisave të Dardhës, pa lënë mënjanë gatimet e tjera të zonës së Korçës, si oshmaret, kërnackat, mishin e pjekur të zonës etj. Por edhe produktet e zgarës, duhen provuar, ato sidomos marrin shije tjetër, nëse i konsumoni gjatë një pikniku në natyrë.

Për ski në Dardhë

Dimri është në prag dhe të gjithë ata që duan të shkojnë për ski në Dardhë, mund të pajisen me informacion dhe me instruktorë, duke pyetur për ta në çdo shtëpi fshati. Pista e skive është në funksion të plotë, dhe është sot një nga pikat më tërheqëse dimërore të fshatit.

Të vizitoje Dardhën ishte vërtet një bekim. Ne madje, do të shtonim, se Dardha duhej vizituar jo një, po katër herë, nga një herë në të gjitha stinët. Se duhej provuar shushurima e pyllit dhe këngët e zogjve në pranverë, se duhej parë gjithë ai ansambël lulesh të mrekullueshme në verë, se duheshin parë gjyrat e saj mbresëlënëse në vjeshtë, sidomos mbi Gurin e Vjeshtës, e se përveç skive, duhej provuar edhe oxhaku i ngrohtë ku piqeshin gështenja dimrit, apo duhej pirë një gotë verë tek Hotel Alpin Dardha, ndanë zjarrit. Për të gjithë ju që nuk e keni provuar ende, themi se diçka keni humbur, e se duhet të shkoni patjetër…

Të dhëna të dobishme për turistët

Korça ndodhet rreth 185 km larg nga Tirana, nën një itinerar që përshkon qytetet Elbasan-Librazhd-Prrenjas-Pogradec-Korçë.
Dardha ndodhet rreth 20 km në dalje të Korçës, në të majtë të rrugës nacionale Korçë-Ersekë. Rruga për në destinacion është në gjendje shumë të mirë dhe mund të përshkohet me çdo lloj automjeti. Nëse udhëtoni me mjete publike bileta kushton 500-700 lekë të reja.

Pjesë nga guida turistike e Dardhës, guidë e botuar në vitet ’30, nën kujdesin e Patroneshës së Turismit, zonjës Maxhide Zogu:

Dy fjal përmi turism
Një nga vijat që ndan e që çquan Shqipërinë e sot – me nga Shqipëri e parë është se kjo Shqipëri – anë e kënd – ështe e ç’ do shqipëtari. Jo vetëm në mënyrë theorike, si shtet i organizuar dhe unitar po edhe në mënyrë praktike. Më fort në mënyrë praktike. Kësilloj sot bukuritë e tokës shqiptare, fort të pajosur nga dora e Zotit, mund të shijohen prei cilit – do: deti prej atyre që banojnë lark tij, pylli prej atyre që banojë në fusha e anëdete. Dobitë që rjedhin nga kjo gjëndje janë të shumta e të mbëdha..Dobira ekonomike, dobira shëndetësore, dobira shoqërore e kombëtare e sa e sa të tjera .Rrugët e sotme, një nga objektet e para të kujdesis të Shtetit, si dhe mjetet e qarkullimit kanë afruar pranë e pranë viset e njerëzit që gjer aty e disa vjet ishin të larguar fort. Sepse gjer aty e disa vjet për tiranasin a për dursakun ish m i afërmë një stacion klimaterik i huaj, në një mijë e sa kilometra, sesa Dardha shqipëtare. Se qe nga Durrsi gjer në Dardhë lipseshe të bënjë tri a katër dit rrug me karvan e me frikën e kusarëve në gji ( nuk keni dëgjuar si ç’ vishej karvani aty e disa vjet ?) Sot punët u ndryshuan fort. Nisesh në mëngjes nga vëndi ku vapa të tret të gjallë e pas mes dite je brenda në pyllin e Dardhës ku mbretëron boriga e vgjeri. Këtu gjen gjith komoditetet e jetës të qytetit t’ ënd pranë e pranë me erën e pastër, me ujën e ftohtë e gjelbërin e pyllit. Një çip parajsi i sbritur në dhe, ku të shlodhet edhe shpirti edhe trupi. Këtë çip parajsi ky pyllin e kini ne dera vizitoje – ni vit për vit për të përmbajtur e për të plotësuar shëndenë tuaj. Kësilloj u lutet një i mërguar që fati e ka hedhur fort larg ë që nuk ka mundësinë ti shijojë bukuritë e dobitë veç se rall e tek. Po në dëshirat e vet , në ëndërimet e vet, e ka gjithmonë përpara.

Organizata Shoqërore Dardhare që përkujdesen për mbarëvajtjen e Dardhës

Në Shqipëri:

Shoqëria “ Shpresa “ – Dardhë

Dega e “ Gruas Shqipëtare” – Dardhë

Në Rumani

Shoqëria “ Bashkimi” – Bukuresht

Në Amerikë

Vëllazërija “ Bleta” Boston

Ky album u shtyp në Atelierët E Topografisë Albania, në Konstancë, Rumani nënë kujdesjen e M. Kutelit.

6 Gusht, 2019 0 comments

Intinerare Kulinari

Shtegu i Shijes: Kosova – Shqipëria- Mali i Zi. Albanian Great Escapes 2017

by admin 6 Gusht, 2019

written by admin

Një udhëtim përmes shijes, nëpër shtigjet e bukura malore të Shqipërisë, Kosovës dhe Malit të Zi, duke njohur gatimet karakteristike të çdo zone, shijet e harruara që po ripërtërihen dhe ushqimet më të shëndetshme, shumicën e të cilave i prodhon vetë natyra dhe pjesën tjetër, duart e arta të këtyre banorëve mikpritës e zemërbardhë. Ky shteg është gjithashtu pjesë e projektit “Bukë, kripë e zemër”, realizuar nga Vis Albania dhe Fryma e Kelmendit.

Kohëzgjatja: 7 ditë
Vështirësia: E/EE
Min-Max i pjesëmarrësve: 4-16
Periudha e këshilluar: qershor – shtator. Klimë alpine.
Mesatarja ditore: nga 6 në 8 orë.
Zhvillimi i trekking: rreth 105 km (në këmbë)
Disniveli në ngjitje: rreth 5.100 metra
Disniveli në zbritje: rreth 5.300 metra
Lartësia max/min e arritur:
Maja e Berizhdolit 1979 / Tamara 302
Fjetja: në bujtina dhe në strehime përgjatë trekking
Lëvizjet në vend: me furgon dhe fuoristradë.
Çfarë duhet të keni me vete: këpucë për mal, atlete, xhup kundër erës, çantë shpine 55-65 lt, shishe uji (1L/1,5L), pashaportë e vlefshme për kalimin e kufirit.
Organizimi logjistik dhe udhërrëfyes:
Viaggiare i Balcani, Kosova Outdoor (udhërrëfyes të certifikuar D.A.V.) në bashkëpunim me konsorciumin “Fryma e Kelmendit”

Dita e parë: Peja (220 km nga Tirana, 4 orë) Lugina e Rugovës
Menjëherë ndeshesh me një natyrë të mrekullueshme e gjithnjë e më e ashpër, sa më shumë që futesh në Grykën e Rugovës. Sistemimi në një nga bujtinat e rrjetit “Green Path”.

Dita e dytë: Reka e Allages – Qafa e Gjonit – Drelaj
Orë: 6 / Disniveli: +930; -850
Etapë kushtuar zbulimit të Luginës së Rugovës, ndër pyje bredhi e kullotash të malit Hajla, në pllajën e Pepaj, dhe në grykat e Koshutanit, për të zbritur në fshatin Bogë, tek Osmani, anëtar i konviviumit Slow Food. Familja e Osmanit është e angazhuar 360º në kultivimin dhe mbarështimin me km0.

Dita e tretë: Drelaj – Liqeni Kuqishtes – Jelenk – Babino Polje – Eco-Village
Orë: 6 / Disniveli: +1020; -870
Shteg shumë i bukur që takon menjëherë dy liqene të kristaltë malor, duke vijuar më tej për në Jelenk. Ecja kryhet përgjatë kufirit Kosovë – Mal i Zi, në një kreshtë të gjatë me fushëpamje 360° të masiveve malore. Zbritet më pas drejt luginës së Bivoliak që përfundon në Plav, ku minaret ndërthuren me këmbanat e krishtera. Qëndrimi gjatë natës në fshatin Babino Polje.

Dita e katërt: Babino Polje – Grbaja – Lepushë.
Orë:7 / Disniveli: +650; -700
Transferimi me furgon në Grbaja (1h), nga ku do të nisemi për të përshkuar kufirin Mal i Zi – Shqipëri. Një etapë mahnitëse për mjedisin dhe llojin e itinerarit. Përshkohen nivelet e ndryshme altimetrike dhe me bimësi të një lugine që ka komunikuar që në lashtësi për të lidhur Malin e Zi me Shqipërinë. Mbërritja në luginën mbresëlënëse të Lepushës, zemra që rreh në Kelmendin e egër. Këtu janë përqendruar produktet cilësore të Mishavinës, djathit alpin të mbrojtur nga Slow Food. Takim me konsorciumin “Fryma e Kelmendit” që çon përpara projektin dhe rrjetin në mbështetje të produkteve vendore dhe turizmit të qëndrueshëm në këtë kënd parajse të paprekur. Qëndrimi pranë një bujtine prodhuesish.

Dita e pestë: Lepushë – Greben – Lepushë.
Orë:7 / Disniveli: +550; -550
Lepusha, me luginën e saj të hapur e të gjelbër në mes të maleve të mrekullueshme dhe kullotave të saj, meriton një valle bashkë me ne. Një shteg rrethor që prek të gjitha bukuritë dhe thesaret e saj, të fshehura për shekuj me radhë e që kanë mbetur të pandryshuara aq sa nuk mund t’i gjeni në asnjë vend tjetër të Evropës. Do të fshihemi në pyjet e saj dhe do të përshkojmë kreshtat e maleve të saj, do të vizitojmë stanet dhe do të rrimë deri vonë me barinjtë duke shijuar Mishavinën e freskët (presid Slow Food) duke pirë raki e pije me bimë të zonës. Kthimi dhe qëndrimi në një bujtinë prodhuesish Mishavine.

Dita e gjashtë: Lepushë – Berizhdol- Nikç.
Orë:7 / Disniveli: +660; – 950
Etapë kushtuar masivit që zotëron Kelmendin. Ngjitja nga Lepusha nuk është e vështirë. Mbërritja në mesditë në malin e Berizhdolit me pamje nga të tre luginat e Kelmendit (Vermoshin në veri, Lepushën në lindje dhe Tamarën në jug). Zbritje e gjatë drejt fshatit të këndshëm të Nikçit me mullinjtë e tij me ujë që janë ende në punë. Qëndrimi në një bujtinë të zonës.

Dita e shtatë: Nikç – Kozhnja – Tamara.
Orë: 3 / Disniveli: +50; – 300
Një shëtitje e rehatshme përgjatë përroit në mbyllje të gjithë ecjes. Mbërrijmë në Tamarë, qendra administrative e Kelmendit, dhe festojmë në një tryezë me gamë të gjerë shijesh në Restorantin “Bukë, Kripë e Zemër” mbështetur nga rrjeti Slow Food dhe nga Aleanca Slow Food e Kuzhinierëve të Shqipërisë. Qëndrimi në një bujtinë të zonës.

6 Gusht, 2019 0 comments

Intinerare Kulinari

Albanian Food Tours 2018 – Roshniku, the characteristic village in the foot of Tomorri Mountain

by admin 6 Gusht, 2019

written by admin

Albanian Food Tours 2018 - Roshniku, the characteristic village in the foot of Tomorri Mountain

Përgatiti: Ardit Fiska

English – Shqip

If we told you since the beginning of the tour that we will take you to Berat, you would certainly recall the magical Mangalem, white houses, the castle, Gorica in the front and the bridge connecting two historical neighborhoods. But, not this time. We will not take you to Berat. We could go after the tour to visit and see from up close the 2500-years-old city of Berat. For our culinary tour we decided to go to a new place, one that you haven’t perhaps visited yet. If you heard about the famous wine of Berat or its figs, they come from Roshnik. This is the place you will visit today, a place where grapes are cultivated to make wine and where the most famous figs of Albania come from. Roshniku is a village in Berat, at the foot of Tomorri Mountain that is known for grapes, figs, organic wine production known as “Pules of Berat,” and the best organic dishes in the area. The nature of Roshniku is breathtaking and the locals would even tell you Roshniku has the best nature. Locals are known to be hard working loving people. All of them are busy with viticulture and arboriculture, making the village a well-known destination for culinary tourism.

Visit the vineyards of Alpeta wine cellar right as you enter Roshnik. The grapevines plantation is an investment made by Fiska Family since 22 years ago and it offers an exquisite pleasure for visiting tourists. Visiting groups are organized by “1001 Albanian Adventures” and leave with the best impressions. They visit the vines, taste the canteen wine, Merlot or Pules of Roshniku and even a glass of rakia made from the best grapes. The village is rather captivating with traditional houses and the building of the Museum of Roshniku stands out because it was built 300 years ago. It is among the most ancient standing museums in Albania.
We didn’t bring you all the way to Roshniku only to visit the vines and the beauties of the village. Roshniku offers locally prepared dishes prepared in Restaurant Roshniku. These traditional dishes are 100% organic and have a special taste unique to Berat and Albania. This is why the village has quickly become well-liked by tourists, and has entered the list of agencies as a culinary destination. Some recommended dishes are: Baked hunted birds served with vegetables, rosnica, cabrito, lamb, lakror with wild cabbages, pispili, and qumështorë. The baking process is done with saç, a huge metal dish that is heated and put on top of the food for slow cooking preserving thus the naturalness and freshness of the food. There is a variety of sweets too. The famous figs, fresh or dried, motley jams made from figs and other fruits. Roshniku is a famous cultivating place for fresh produce during every season.

Think of the delightful days of spring and summer, outdoors in nature. In late autumn and deep winter, by the hearth fire while tasting the delicious dishes that come one after the other. The owners of the house are serving food and telling entertaining stories of the village. A village that gave birth to five viziers, out of 35 Albanians who served in the Ottoman Empire and the list goes on with many other personalities and renowned people that originated from Roshniku, in Berat.

Our suggestion: Even though the village is beautiful in every season with the landscape of Tomorri Mountain, we suggest you visit Roshniku in September. It is the best season, when vineyards are ready for the harvest and the municipality of Berat organizes a big party celebrating Roshniku. You can enjoy a walk in the vineyards, buy local organic product form the fair, participate in a variety of activities organized in the village, and taste the delicious dishes prepared especially for your pleasure.

Take with you the flavors-filled basket!
Don’t leave the village empty handed. Take with you basket abundant rich in flavors tastes honey, dried figs, Pulsi from the best of wines, home-prepared jams, and olives. Roshniku has an abundant basket of goods to offer the hungry eye.

Be part of Roshnik day!
Our suggestion: Even though the village is beautiful in every season with the landscape of Tomorri Mountain, we suggest you visit Roshniku in September. It is the best season, when vineyards are ready for the harvest and the municipality of Berat organizes a big party celebrating Roshniku. You can enjoy a walk in the vineyards, buy local organic product form the fair, participate in a variety of activities organized in the village, and taste the delicious dishes prepared especially for your pleasure.

SHQIP

Nëse do t`ju thoshim që në fillim të këtij turi se sot do t`ju çojmë në Berat, ju me siguri do të sillni menjëherë në mendje Mangalemin e magjishëm, shtëpitë e bardha, Kalanë, Goricën përballë e urën e saj në mes të dy lagjeve historike. Por jo. Nuk kemi ndër mend t`ju çojmë në Berat. Natyrisht pas këtij turi patjetër që do të shkojmë të vizitojmë e do të prekim nga afër edhe 2500 vitet e Beratit. Por për turin tonë kulinar kemi vendosur t`ju çojmë në një vend të cilin ndoshta ende nuk e keni vizituar.
Nese keni dëgjuar për verën e famshme të Beratit apo edhe për fiqtë e tij, dijeni se ato vijnë nga Roshniku. E pra, atje do t`ju çojmë sot, që të shihni nga afër se ku kultivohet rrushi i të gjitha verërave beratase dhe nga ku vijnë fiqtë më të famshëm në Shqipëri.
Roshniku është një fshat i Beratit, në këmbët e malit të Tomorit, i cili njihet herët për kultivimin e rrushit Pules, fikut Roshnik, prodhimin e verës natyrale që njihet si “Pulsi i Beratit” dhe gatimeve organike më të mira të zonës. Nuk ka natyrë më të bukur se në Roshnik, do të të thoshin të gjithë banorët e zonës, të cilët njihen si njerëz të dashur e punëtorë. Të gjithë merren me vreshtari e pemëtari, prandaj dhe ky fshat është kaq i njohur për kulturat e tij kulinare.
Gjëja e parë që do t`ju rekomandojmë sa të hyni në Roshnik është të vizitoni vreshtat e kantinës së verës Alpeta. Kantina është një investim i familjes Fiska prej tashmë 22 vjetësh dhe kënaqësia më e madhe e turistëve vitet e fundit. Përshtypjet e grupeve që vijnë këtu me “1001 Albanian Adventures”, janë nga më të mirat, jo vetëm për vizitat në vreshta, degutimin e verës në kantinë, për të shijuar aty Merlot apo Pules Roshniku por edhe një gotë raki bërë nga rrushi më i mirë.
Fshati është shumë interesant dhe vlen të vizitoni shtëpitë e tij tradicionale por objekti më i spikatur i tij është muzeu i Roshnikut, një godinë karakteristike e ndërtuar 300 vjet më parë, që cilësohet si një prej muzeve më të vjetër në Shqipëri.
Natyrisht që nuk ju kemi sjellë në Roshnik vetëm për të vizituar vreshtat dhe bukuritë e fshatit. Sepse
Roshniku ofron edhe gatime lokale, të cilat gjenden në Restorant Roshniku, gatime tradicionale të cilat janë tërësisht natyrale dhe me shije unike e për të cilat Roshniku është i njohur jo vetëm në zonën e Beratit por në të gjithë Shqipërinë. Kjo është edhe arsyeja që fshati është bërë shpejt i pëlqyer prej turistëve dhe ka hyrë në listën e agjencive si destinacion kulinar. Tava me zogj fshati me perime, rosnicat, mishi i kecit, mish i qengjit, Lakrorët me lakra të egra, pispilitë, qumështorët, të gjitha gatimet bëhen në saç, çka do të thotë që procesi i gatimit është natyral, kryhet në zjarr të ngadaltë dhe ruan në maksimum vlerat ushqyese të të gjithë përbërësve natyralë. Por ju mund të shijoni gjithashtu edhe plot ëmbëlsira, fiqtë e famshëm, të freskët gjatë stinës e të thatë në çdo stinë, reçelnat e shumtë që vijnë jo vetëm nga fiqtë por edhe nga shumë fruta të tjera e që Roshniku i kultivon në çdo stinë.
Mendoni, në ditët e bukura të pranverës e verës, jashtë në natyrë e në vjeshtën e vonë apo dimrin e thellë, pranë zjarrit, teksa ju shijoni pjatat e mrekullueshme që vijnë njëra pas tjetrës e të zotët e shtëpisë që jo vetëm ju shërbejnë por ju tregojnë edhe historitë e këtij fshati plot histori, që vetëm në kohën e Turqisë, i dha Perandorisë Osmane pesë vezirë, nga tridhjetepesë shqiptarë që qeverisën në Portën e Lartë, pa folur për shumë personalitete të tjerë e njerëz të shquar që ndonëse thuhet nga Berati, ishin pikërisht nga Roshniku.

Merrni me vete shportën e shijes!
Dhe kur të largoheni nga fshati, mos ikni duarbosh. Merrni me vete nga shporta e begatë e Roshnikut mjaltë të zonës, fiq të thatë, verë nga më e mira e Pulsit, raki, reçel të bërë në kushte shtëpie, madje edhe ullinj të përgatitur gjithashtu në kushte shtëpie e çfarë tjetër t`ju dojë e bardha zemër. Roshniku i ka të gjitha!

Vizitoni Roshnikun për festë!
Sugjerim: Ndonëse në çdo kohë është bukur dhe peisazhi i Tomorrit që do të shijoni nga fshati është i magjishëm në çdo stinë, Nuk do të ishte keq që udhëtimin tuaj kulinar për në Roshnik ta linit në shtator. Është periudha më e bukur, kur vreshtat janë gati për vjelje dhe ku bashkia e beratit organizon edhe një festë të madhe që quhet “Festa e Roshnikut”. Shëtitjet në vreshta, panairi me produktet organike të të gjithë zonës, aktivitetet e shumta që organizohen në fshat e natyrisht gatimet e shijshme, do ta bëjnë përvojën tuaj të paharruar.

6 Gusht, 2019 0 comments

Destinacione

Çfarë mund të vizitoni

Udhëtimi

Akomodimi

Gastronomia

Për ski në Dardhë

Të dhëna të dobishme për turistët

Adblock Detected